انتظار

عمری شود که بر سرِ بن بست آرزو
درانتظارِ بختِ سپیدی نشسته ام

تاب و توان و صبر،همه رفته اند و من
تنها و خسته و هم دل شکسته ام

شاید به کوچه های دل ما گذر کند
روزیکه زین جهانِ غمی رخت بسته ام

حسرت به دل بگیرد و دریای غم شود
افتد به پای آنی کزو دست شسته ام

رشاد _ ۱۳۹۶.۳.۱