فقط درد

نفس گیرم هوا دلگیر و تاریک
لبِ خشک و دلی با قصهی سرد

ندارم طاقت فرسوده غم ها
برای خنده هایم زود برگرد

خروش حرف من در آسمان است
که تا کی بیتو باید زندگی کرد؟

مپرس از لذت دنیا که هر دم
فقط درد و فقط درد و فقط درد

رشاد