فرش عشقش را میان قلب من آرسته بود
وصف او پیچیده در محفل میان گلرخان
عشوه هایش تند و در مهرش ولی آهسته بود
همدلی ، رفتار خوبش یاد می آید مرا
یاد آن روزی که با من کاملا وابسته بود
خسته بودم بر فراز بام تاریک خودم
بر فراز بام تاریک خودش او خسته بود
اشک میریزم بیاد اولین دیدار مان
در سکوتش نرم لبخندی برایم بسته بود
رشاد